cenazysk.pl

w poszukiwaniu wartości

Amerykańskie półdolarówki – wprowadzenie

| 0 comments

Amerykańskie monety półdolarowe nigdy nie były zbyt popularne jako medium wymiany. Ustępowały banknotom dolarowym w wadze: 10 dolarów w półdolarówkach waży już sporo i wypycha kieszeń, a monetom 25-centowym w zastosowaniu – większość maszyn vendingowych, publicznych pralek i parkomentrów przyjmuje quarter jako najwyższy nominał. Z drugiej strony monety półdolarowe znalazły swoje zastosowanie w kasynach, jako idealne żetony do automatów lub do klimatycznej gry w pokera.

Podstawowe parametry srebrnej półdolarówki nie zmieniały się przez wiele lat. Moneta wybita ze stopu srebra (90% srebro, 10% miedź), waży 12.5 g, ma średnicę 30.6 mm i grubość 1.8 mm. Rant ząbkowany (160), zawiera 0.36 uncji trojańskiej srebra.

Pierwsze monety półdolarowe zostały wybite pod koniec XVIII wieku, zaraz po proklamowaniu konstytucji USA. Przez cały XIX w. mieliśmy kilka designów (Capped Bust, Drapped Bust), najbardziej trwałym był jednak „Liberty seated”. Następnie bardzo charakterystyczny, prawie romański „Barber” – od nazwiska designera.

Nowoczesna historia monet półdolarowych zaczyna się monetą „Liberty Walking”, nazywaną monetą o jednym z najpiękniejszych designów wśród monet USA. Potwierdza to ponowne wykorzystanie tego projektu do współczesnych, amerykańskich, bulionowych srebrnych jednodolarówek. Moneta waży 12,5 grama i jest wybita w 90% srebrze. Chronologicznie, kolejnym designem jest „Franklin”, z dzwonem na rewersie. Skład oraz waga monety się nie zmieniło, jedyną różnicą jest częstsze występowanie w pudełkach ze srebrnym złomem, ponieważ te monety cieszą się mniejszą popularnością wśród kolekcjonerów. W końcu, w 1964 roku, po raz ostatni wybito srebrne, 90% półdolarówki.

Przez następne 6 lat, monety półdolarowe zmieniły skład na 40% srebro (silver clad). Jest to interesująca kompozycja: moneta składa się z dwóch części: rdzenia, składającego się w 21% ze srebra i 79% z miedzi, oraz zewnętrznej warstwy (clad) – 80% srebra i 20% miedzi. Razem, składa się to na kompozycję: 40% srebra i 60% miedzi. Na końcu, w 1971 rok zaprezentował aktualny do dzisiaj miedzioniklowy skład monet. Żeby nie opuścić szczegółów, po drodze jeszcze w 1976 (1975) pojawiły się 40% półdolarówki (jako commemorative) i w latach 90 wrócono do wybijania srebrnych monet kolekcjonerskich, w bardzo małych ilościach.

Istnieją dwa dodatkowe typy monet półdolarowych, szczególnie ważne dla kolekcjonerów. Jednym z nich jest proof coin, czyli specjalny, kolekcjonerski typ monety, charakteryzujący się szczególną dbałością o jakość monety. Jej produkcja różni się znacząco od produkcji zwyczajnych monet (tzw. business strike), włączając w to szczegółową selekcję krążków, z których się wybija monety, poprzez polerowanie i czyszczenie, aż po wiele etapów sprawdzania jakości. Drugim, wspomnianym typem monet 50 cent jest tzw. NIFC (not issued for circulation). Te monety, mimo, że produkowane są w zwyczajnym trybie business strike, nie są przeznaczone do obiegu i dzięki temu stanowią wartość dla kolekcjonerów. Powodem, dla których te monety przestały być produkowane w dużych ilościach do obiegu jest po prostu proza życia – przestały być używane i popularne. Może to też stanowi wartość kolekcjonerską półdolarówek – fakt, że bardzo trudno znaleźć je w otrzymanej reszcie w sklepie.

Dodaj komentarz

Required fields are marked *.